Een psalm van hoop

Ik heb mijn hoop gevestigd
op God de Heer die hoort.
Mijn hart, hoezeer onrustig,
wacht zijn verlossend woord.
Nog meer dan in de nachten
wachters het morgenlicht,
blijf ik, o Heer, verwachten
Uw lichtend aangezicht.
Psalm 130:3 (berijming van 1973)

Als je jong bent, geloof je alles:
Van spinazie krijg je spierballen,
je vader is de sterkst man van Nederland,
en sinterklaas bestaat

Maar er komt een dag, dat je nog eens goed naar de Goedheiligman kijkt en denkt:
'wacht eens, dat zijn de schoenen van mijn vader!'
Je vermoede al zoiets, maar nu drinkt het pas echt tot je door
Het is onzin om te geloven dat er in Spanje een man is die met een lange witte baard rondloopt en 1 keer per jaar de stoomboot pakt om bij jou iets in je schoen te komen brengen.

En nog zoiets:
Van spinazie krijg je geen spierballen,
Nederland word nooit wereldkampioen
en je trouwt niet met de juf.

Zo word je ouder, en steeds ongelukkiger.
De enige momenten waarop je je weer even voelt als toen, zijn de momenten waarop je van iemand houd.
Écht van iemand houd

Dan valt alles wat stom is of pijn doet even weg
Liefde is alles!
En daar moet in blijven geloven.

Dus wat nou, als we gewoon met z’n allen besluiten: 'Sinterklaas bestaat!'
dan weten we heus wel dat we die cadeautjes nog steeds zelf moeten kopen.
Maar het gaat meer om het idee.

Dat we blijven geloven dat het nog altijd goed kan komen.
Met ons,
met de liefde,

Want liefde is als sinterklaas,
je moet er in geloven, anders word het niks!