< 3

"Waar heb ik dat aan verdiend?"
Ik zet een mooi oranje gebakje bij mevrouw X op tafel, terwijl ik het Wilhelmus meezing met de fanfare die buiten in de regen de schoolkinderen begeleiden tijdens de aubade. Ik haal een oranje strikje uit de zak van mijn uniform en ik speld het op de trui van mevrouw X terwijl ik zeg: "Het is vandaag koninginnedag, en we maken er een feestje van omdat dit het 30e regeringsjaar van Koningin Beatrix is, maar dit gebakje is niet zozeer voor de Koningin, maar u heeft deze ook wel verdiend!"
Mevrouw X schudt haar hoofd. "Maar ik doe toch niets voor jullie? Jullie zijn altijd zo goed voor mij. Eet dit taartje zelf maar op." Ze zet het schoteltje weer op het dienblad. Het dienblad zet ik op tafel, en ik schuif het gordijn opzij zodat mevrouw X naar buiten kan kijken.
"Wat denkt u mevrouw, zullen de kinderen hier komen zingen voor de Koningin of ook een beetje voor de mensen hier in Geldershof?"
"Deze aubade is toch voor de Koningin?" Mevrouw X wijst op de oranje vlaggetjes en de rood-wit-blauwe slingers.
"Mevrouw, als de aubade alleen voor de Koningin zou zijn, zouden de kinderen ook op het schoolplein kunnen gaan zingen. Maar ze komen hier bij Geldershof zingen, omdat u en alle andere mensen hier, altijd zo lief voor de zusters zijn!"
Mevrouw X slaat een arm om mijn schouders en zegt dat ik dat ik het raam open moet doen. "Nu wil ik het wel horen. Eigenlijk vind ik het onzin, maar als de schoolkinderen het ook voor mij zingen, ga ik luisteren ook."

De depressieve blik is verdwenen uit de ogen van mevrouw X en trots laat ze aan zuster S. het strikje zien wat op haar trui gespeld is. "Omdat ik vandaag ook een beetje koningin mag zijn!"

< 3

homealone lui zijn.

Ik zit op de bank. Het is midden op de middag. De tv staat aan, mijn laptop binnen handbereik. Ik kijk wat nieuws, daarna een nutteloos programma. Zet de tv uit. Dan de laptop maar. Mail checken. Uitzending gemist. Niks bijzonders gemist, dus laat maar. Wat zal ik nu eens doen? Mwah, nog even wat weblogjes bekijken. Mijn favorieten nog eens doorscrollen. Neh, verder niks boeiends meer. De zon schijnt door het raam. Buiten rent een hond... Wat zit ik hier nu lui op de bank te zijn? GA EENS WAT DOEN! Neeh, geen zin. JAWEL, huppakee! Nou, vooruit. Ik sta op, de wasmachine draait al. Daardoor lijkt het alsof ik al ergens mee bezig ben, met de was namelijk. Als ik dan toch al bezig ben, dan kan ik beter bezig blijven, voordat ik zomaar opeens weer op de bank terecht kon. Goed, armen uit de mouwen. Afwas doen. Na een half uur en veel geboen ben ik klaar. Wat nu? Ik zou alle losse papieren op het bureautje in mn kamer nog eens op kunnen ruimen. Ik kan ook met iets makkelijkers beginnen. Papieren waar ik al naar gekeken had en toen niet gelijk kon afhandelen maar nu misschien wel. Dan is dat ook weer gebeurd. Ze liggen op tafel dus ik hoef dan niet eens eerst te zoeken. Okee, vooruit dan maar weer. En straks nog boodschappen doen. En brownies bakken. Lekker lekker, voor vanavond. Ja, het wordt nog wel wat met mijn middag... misschien

Eet taart en wapper de vlag!

Het examendossier is volledig ingevuld,
en ik ben trots!
Examens, here I come!

en ik denk aan wat ze mompelde en wat waar was
hoe de tijd vliegt
de tijd vliegt

Ik weet het niet

“Ik weet het gewoon niet!” Ze zat op haar bed en keek de kamer rond. “Heer, lieve God, ik weet gewoon niet wat ik moet doen! Help me, zeg het me, geef me duidelijkheid. Ik wil graag Uw wil doen, maar hoe weet ik wat die is?” Ze wist dat Hij luisterde, nee, dat wist ze niet. Maar ze hoopte het toch. Ze hoopte dat Hij opkeek vanaf zijn troon en haar zag zitten in haar kamer. Ze hoopte dat hij haar zou horen en haar een briefje zou geven met daarop haar toekomst. Ze was stil en staarde naar de grond. De last die ze op haar schouders droeg, brandde en leek zwaarder dan gewoonlijk. “U bent een liefdevolle God, U bent hier, U luistert, maar waarom twijfel ik dan weer? Waarom twijfel ik zoveel aan Hem die perfect is? U, mijn God. Ik baal ervan Heer, dat U altijd zo vaag lijkt te zijn. U lijkt altijd te willen dat we tot het uiterste gaan, alles geven in de strijd. Nou verschrikkelijk vind ik het! Ik wil rust in mijn hoofd, duidelijkheid.”
Mocht ze zoiets wel zeggen tegen God?
“Heer, ik vind het gewoon zo moeilijk. Wat U wilt, dat moet gedaan worden. Ik wil Uw wil doen, maar soms weet ik gewoon niet wat die is.”
Ze zuchtte diep en liet zich vallen op haar kussen. Was het maar gewoon makkelijk, kon ze het maar begrijpen. Hij leek zo ver weg op dit moment. Ze zou Hem zo makkelijk kunnen vergeten. Maar haar hart was vastberaden, zo makkelijk ging dat niet. Als God wilde dat ze Hem zocht, dan zou ze dat doen. Maar waarom dan iedere keer? Waar was dat vertrouwen gebleven? Elke keer als ze dicht bij God was, dreef ze weer van Hem weg. “Heer, waarom kan het niet gewoon anders? Ik wil U vertrouwen, ik wil dicht bij U leven, ik wil U nooit en te nimmer vergeten. Het spijt me dat het zo vaak niet lukt, maar ik wil het wel lieve God.”
Ze slaakte nogmaals een diepe zucht en trok de dekens over zich heen. Haar ogen waren moe en haar hart wilde slapen. Weg van alle zorgen, vluchten naar het land van de illusies.

zondagmiddag

een jongetje vindt een blikje en een schroef
het is een snelle raket -natuurlijk- maar hij vliegt niet

en de zon kriebelt op mijn gezicht

de raket is nu een mierenhuisje
de mieren willen niet naar binnen

en zwevend op de wind vliegt een vogel vredig over
als een raket zo snel

we kijken
het moet wel stil zijn, daarboven

was ik maar een vogel

ver weg van de rumoerige, haastende wereld,
ver weg van de wereld zonder ziekte, pijn en ellende.

Ik snap het leven niet zo,
terwijl ik weet dat al die ellende niet door God gestuurd is,
om alles te verwoesten en te vernietigen.

Wat wil God met mijn leven,
met het leven van die lieve mensen die ik ken,
met wie het niet goed gaat,
wat wil God met ons?

----

Diezelfde dag zei een jongetje op zondagschool op fluistertoon tegen me: 'Ik hoop dat de Heere Jezus snel terug komt, want hier op de aarde gebeuren allemaal dingen die niet leuk zijn. En nu weer een 'vulkaan-exprosie' in ijsland: ik weet het zeker, de Heere Jezus komt snel terug, want in de bijbel staat dat er eerst heel veel verdriet is op de wereld en dan komt de Heere Jezus terug. Maar ondertussen vind ik dat de Heere Jezus wel terug mag komen, want er is al genoeg verdriet geweest, en ik wil dat alle mensen op de wereld gelukkig zijn, en in de Heere Jezus geloven, want dan pas worden ze echt gelukkig, toch?'

slaap zacht

het was een mooi bed. keurig opgemaakt. zelfs de kussens zorgvuldig geschikt tegen het hoofdeinde. dat deed hij iedere ochtend omdat het hoorde en hij ervan hield. hij deed zijn bril af en stapte in het bed. de lakens waren koel en hij had zijn nieuwe pyama aan. hij stelde de wekker in op half acht, pakte zijn boek en keek even naar de jonge vrouw in de deuropening. in het grote bed leek hij een kleine jongen en ik draaide me om en zei alleen: slaap zacht. slaap zacht papa.
en liep de trap af en fluisterde
ik zal bidden voor het slapen gaan
voor jou
en mij
ik hou zo van je
amen.

caged bird

In de huiskamer van de buren
hokt een vogel.

Deze ochtend
was hij bezig
naar de buitenwereld
te communiceren.
Zeggende: " HELP! HELLLLUP!
Ik haat deze kooi. "

Geloof me,
ik weet zulke dingen.
Toen ik hem vanmiddag aankeek
brak mn hart.
Een vogel in een kooi..

Hij zou vogelvrij moeten zijn.
En vliegen,
eindeloos vliegen.
En mij laten slapen,
eindeloos laten slapen.

Misschien moet ik maar bij de partij voor de dieren...
---------
Soms heb je van die dagen dat, wanneer je wakker wordt, gewekt door de kanarie van de buren, je er totaal geen zin in hebt. Dit was zo'n dag. Weken keek ik er al tegenop, onderuit komen ging niet. Het moest een keer gebeuren.. Het Engelse mondeling. Misschien was het je al opgevallen aan de titel, maar dat stomme rotcijfer van dat waardeloze Engels blijft in mijn hoofd zitten en nu weet ik precies de antwoorden op de vragen die leraar X vanmorgen aan me stelde en ik baal, ik baal en ik baal!

Mijn examendossier is een 4,3 rijker.

Verlangen

De zon schijnt, de hemel is diepblauw, er waait een heerlijke wind en ik verlang zo - verlang - naar alles... Naar praten, naar vrijheid, naar vrienden, naar alleen zijn. Ik verlang zo... naar huilen! Ik heb een gevoel in me of ik spring en ik weet dat het met huilen beter zou worden; ik kan het niet. Ik ben onrustig, loop van de ene naar de andere kamer, adem door de kier van een dicht raam, voel m'n hart kloppen alsof het zegt: 'Voldoe toch eindelijk aan m'n verlangen.'
Ik geloof dat ik het voorjaar in me voel, ik voel het lente-ontwaken, ik voel het in m'n lichaam en in m'n ziel. Ik moet me in bedwang houden om gewoon te doen, ik ben totaal in de war, weet niet wat te lezen, wat te schrijven, wat te doen, weet alleen, dat ik verlang...

Uit: Het dagboek van Anne Frank, zaterdag 12 februari 1944.

Leven is kiezen

Leven is keuzes maken. Keuzes maken waarvan de oorsprong ligt in de nieuwsgierigheid van de mens. Misschien. Je staat elke keer weer op een kruispunt. Het enige dat je ziet is een paal met borden erop die naar vier richtingen wijzen. Hierop een naam die aangeeft dat er iets is, maar je hebt geen idee wat. Je ziet vier verschillende landschappen en vraagt je af wat zich erachter bevindt. Een klein stukje vooruit kan je kijken, die zekerheid heb je, maar verder niet. Maar op een gegeven moment komt er een moment waarop je kiest. Waarop je datgene kiest wat het beste bij je lijkt te passen en wat het meest nieuwsgierigheid oproept.

Je staat aan het begin van een weg, waarvan je denkt dat het een weg is die leidt naar het goede. Het niet weten waar iets toe leidt, het onbekende dat er voor je komt te liggen als je een keuze maakt. Kiezen is lastig. Je weet niet of je het goede doet. Je weet niet welke consequenties één keuze met zich meebrengen. Je kiest voor niets anders dan een verpakking, de inhoud komt vanzelf. Datgene waar je het meest nieuwsgierig naar bent, is meestal de keuze die je maakt. Want als je het niet probeert, dan zul je nooit weten wat er gebeurd zou zijn. Tenzij je op die veilige weg wandelt. Die weg die slechts recht is. Zonder bochten. Zonder kruisingen. Alleen recht. Maar zelfs dan zul je het ooit zien. Leven is keuzes maken.

chagrijnig

Herken je dit:
Dat je moeder zomaar
uit het luchtledige
een niet passende vraag afschiet.
Zomaar
wanneer je water in de waterkoker doet.
Je denkt:
"Hou toch je smoel!"
en vervolgens werp je één blik,
ze ziet het.
Wijs.

Herken je dit:
Dat je vader zomaar
uit het luchtledige
een niet passende zin laat vallen.
Zomaar
wanneer je troosteloos een reep chocola uit de kelder pakt.
Je denkt:
"Hou toch je smoel!'
en vervolgens werp je één blik,
hij ziet het niet.
Vervelend.
En hij reageert
en reageert.
en als je reageert
reageert hij ook.

Mannen. Ik snap ze niet.
Ik vertelde vanmorgen tegen een leraar hoe ik over zijn toets dacht.
Je weet wel: zo'n toets waar je maximaal een 4 voor kan halen tenzij je 8 jaar op de universiteit natuurkunde hebt gestudeerd.
Mannen maken altijd stomme grapjes, dus ik vond het echt geen leuk grapje dat ik zo'n toets voor mn neus kreeg,
toen ik helemaal vooraan in lokaal 267 zat.
Maar nee, toetsen zijn geen grapjes
toetsen zijn testen!
Had ik daarom gevraagd?
Als ik baal van toetsen kan ik niet tegen zulke opmerkingen.
Ik dacht:
"Hou toch je mond!"
en vervolgens wierp ik een blik.
Hij zag het niet
en ging verder.
En ik ook.
Na de dagopening
over eerst-geloven-dan-zien
met een wiskundetentamen.
Dus nu geloof ik dat ik een 1 voor wiskunde heb,
later zal ik het boven mijn blaadje zien staan.
Rottoets.
het is toch zo fijn dat ik maar 2 herkansingen heb.

ik heb pas per ongeluk de link onder mijn mail niet weggehaald
dus als hij dit leest:
ik kan er ook niets aan doen dat mannen niet zien dat ik mn dag/week niet heb, omdat ik al mn toetsen verpest, en niet meer werk omdat ik daar geen tijd voor heb en baal van alles wat los en vast zit, bijvoorbeeld van de buurman die geen middagslaapje kan doen als ik gitaar, keyboard of blokfluit speel. Of van de andere buurman die zonodig in mijn laatste cruciale toetsweek 2 tuinmannen uitnodigd om zijn tuin opnieuw aan te laten leggen. Of van broertjelief die thuiskomt met een jaloezie-opwekkend examendossier met achten en negens en afgerond zelfs een 10 voor natuurkunde... Leuk, zulke broertjes. Vooral als ze zeggen: zulke cijfers heb JIJ niet hè?
ach, ik overleef het wel.

editI: ik heb mn dag weer! Week niet.
editII: dat leuke grapje van een natuurkundetoets werd beloond met een 5,2. valt dus zooo ontzettend mee.. tenzij het een grapje is n'tuurlijk..
editIII: ondertussen heb ik al mannen gevonden die wel zien dat ik mn dag/week niet heb en die zien dat ik echt chagrijnig ben en lach omdat dat zo hoort. Gelukkig.

ik sta op wacht

waar ben je eigenlijk
loop je misschien langs zonder dat ik het weet en kijk je naar boven omdat daar mijn kamer is maar jij hier nog niet bent geweest
denk je nog wel eens aan mij
zoals die keer dat ik je een brief stuurde maar je niet terug schreef
dacht je aan mij
omdat ik voor de eerste keer doe waarvan ik droomde
ben ik in je hoofd en ben je trots want dat wil ik
ik loog tegen je
die keer dat ik dapper zei dat het zo is
dat vrienden een stuk oplopen maar dat het niet erg is als je een andere weg inslaat en elkaar vergeet - misschien wel

Muis

Wij hebben een logé.
Een tuinkat,
geen grijze muis.
Nee,
een tuinkat!
Muis.

Ik roep.

Hij komt,
mauwt even
en draait om mn been.
Het liefst wil ie naar binnen
maar dat mag niet
want ons hondjelief houdt niet van Muis.
Muis blijft in de tuin
en daar alleen.

Zijn gele ogen
volgen mijn werkzaamheden.
Ik loop,
en zing
van 'U zij de glorie'
terwijl ik wacht
tot de bitterballen uit de frituurpan kunnen
en heb nu geen tijd.
Want ik ruim mn regenpak op.
Vervelend
valt hij in slaap
en snort.

Een rare vogel
die Muis.

Geweldig!

Ergens in een klein huisje in Melissant woont een gezinnetje: vader, moeder en 3 keurig opgevoedde kinderen. En het is mij een eer dat ik aan die opvoeding mee mag helpen. Alvast oefenen voor later. Maar in die nette buurt waar alleen maar netjes opgevoedde mensen wonen, spreekt men, dacht ik, alleen net taalgebruik. Je weet wel: dat keurig, algemeen, beschaafd Nederlandsch. Met rollende R en zachte G.
Een van die nette kinderen die in die nette buurt in Melissant wonen is Bente. Bente zit in groep 4 en heeft een beetje moeite met spelling. Vorige week hielp ik haar met wat woordjes oefenen. Ik gaf wat instructie over de woordjes die ik haar zou dicteren en ik begon: 'vakje, schrijf op: vakje'.
Waarop Bente ongeloofwaardig vroeg: 'Echt Lianne, moet ik echt f**k you schrijven? Bente heeft in ieder geval al een keurig nette Engelse uitspraak.

In dat keurige gezinnetje wordt natuurlijk ook keurig, netjes en vooral gezond gekookt. Dat betekent: ovenfrites à la Sonja Bakker, inclusief zelfgemaakte rauwkost van sla, wortel, komkommer en tomaat. Omdat ik ook wel eens oppas rond etenstijd wordt er natuurlijk van mij verlangd dat ik de kids gezond voedsel voorzet, dus nadat er overfrites en ovenbitterballen in de magnetron-met-ovenfunctie waren gegaan, begonnen we aan de sla. Ik vroeg aan Wesley van 5 of hij de sladressing even uit de koelkast wilde pakken. Waarop Wesley antwoordde: 'Bedoel je van dat groen doorweekte moerasspul?'

Voor het eten wordt er natuurlijk ook keurig netjes gebeden. Stijn is 9 en kan het Onze Vader opgezeggen, dus die avond werd het Onze Vader gebeden voordat we aan onze gezonde patat & bitterballen & nog gezondere rauwkost begonnen.
.... Want van U is het Koninkrijk, en de kracht en de heerlijkheid, tot in eeuwigheid. Amen.
Maar: na amen is het gebed bij Stijn nog niet afgelopen -> Dit gebed werd mede mogelijk gemaakt door de Heere Jezus.

Ik hou van ze!