Dag januari,
Eenendertig keer gaan slapen en wakker worden.
Eenendertig keer bidden, of het vergeten
Eenendertig keer de trouw pakken, mijn fietssleutel zoeken en hem vinden.
Eenendertig dagen lang tegen een met duivenkak besmeurde ruit kijken.
Eenendertig keer het journaal zien, behalve zondag.
Eenendertig keer uit Jesaja lezen, of alleen het dagboekstukje.
Vier feestjes, drie keer sporten, een keer oud en nieuw, honderdduizend zoenen op mijn wang, en een op mijn mond.
Honderd keer mijn wang wassen.
Drie keer scrubben
Eenendertig keer met olaz mijnw ang insmeren.
Negenennegentig keer mn lippen met een laag labello bedekken en negen dagen sneeuw of ijs.
Vier nieuwe boeken gekregen en er zo'n zeven gelezen.
Drieëntachtig smsjes, waarvan achtenzeventig van een vriendin.
Of ik mee ga winkelen, en dat ga ik, vier keer.
Veertig foto's, waarvan dertig stralend, gek genoeg.
Twinig nieuwe hyvespagina's vol met negenennegentig krabbels.
Ik vind er tien leuk, maar heb ze wel allemaal verwijderd.
Zes nieuwe mensen op MSN, eenendertig dagen op MSN, waarvan twaalf dagen online weergegeven.
Vijf belangrijke keuzes en een groot verlangen.
Of het alsjeblief snel lente mag worden.
Dag januari, je duurde wel erg lang dit jaar.
zondag 31 januari 2010
woensdag 27 januari 2010
i'll wait for you to take my hand.
Zijn brede glimlach en de geïnteresseerde blik in zijn ogen waren haar gelijk opgevallen. Ze had hem onopvallend geobserveerd. Toen, plotseling had hij haar aangesproken: 'Hey, ben je nieuw hier?' Ze was geschrokken, had niet in zijn ogen durven kijken. Verlegen had ze haar ogen neergeslagen en nauwelijks merkbaar had ze geknikt. En toen kon ze de verleiding niet weerstaan. Ze keek omhoog, recht in die prachtige ogen die zoveel belangstelling weergaven. Ze had heel even verlegen naar hem gelachen, vervolgens had ze iets gestotterd en was weggelopen. En nu is het alweer bijna weekend. Ze heeft niet met hem durven praten. En dat terwijl hij zoveel pogingen heeft gedaan.
Een beetje teneergeslagen loopt ze naar buiten. Ze duikt diep weg in haar jas. Het is ijskoud buiten. Ze kijkt om zich heen. Een landschap bedekt met sneeuw, op het water van het slootje een laag ijs. Ze ziet het. Een ondeugend lachje komt op haar gezicht. Langzaam loopt ze naar de oever van het slootje, en gaat met haar voet op het ijs staan. Heel even staat ze, maar dan breekt het ijs onder haar. Haar andere voet glijdt langzaam weg van de oever. Heel even raakt ze in paniek, maar een sterke hand omvat de hare. Ze wordt naar boven getrokken. Als ze weer met beide benen op de grond staat, kijkt ze omhoog. Recht in die prachtige ogen. Pretlichtjes verschijnen erin als hij zegt: 'Ik neem aan dat het ijs nu gebroken is?
Een beetje teneergeslagen loopt ze naar buiten. Ze duikt diep weg in haar jas. Het is ijskoud buiten. Ze kijkt om zich heen. Een landschap bedekt met sneeuw, op het water van het slootje een laag ijs. Ze ziet het. Een ondeugend lachje komt op haar gezicht. Langzaam loopt ze naar de oever van het slootje, en gaat met haar voet op het ijs staan. Heel even staat ze, maar dan breekt het ijs onder haar. Haar andere voet glijdt langzaam weg van de oever. Heel even raakt ze in paniek, maar een sterke hand omvat de hare. Ze wordt naar boven getrokken. Als ze weer met beide benen op de grond staat, kijkt ze omhoog. Recht in die prachtige ogen. Pretlichtjes verschijnen erin als hij zegt: 'Ik neem aan dat het ijs nu gebroken is?
dinsdag 26 januari 2010
Voor als je tussen de toetsstof de toetsen niet meer ziet...
Een eeuwige God is de HEER, Schepper van de einden der aarde.
Hij wordt niet moe, Hij raakt niet uitgeput, Zijn wijsheid is niet te doorgronden.
Hij geeft de vermoeide kracht, de machteloze geeft Hij macht in overvloed.
Jonge strijders worden moe en raken uitgeput, zelfs sterke helden struikelen, maar wie hoopt op de HEER krijgt nieuwe kracht: hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar, hij loopt, maar wordt niet moe, hij rent, maar raakt niet uitgeput.
Jesaja 40:28b-31
Hij wordt niet moe, Hij raakt niet uitgeput, Zijn wijsheid is niet te doorgronden.
Hij geeft de vermoeide kracht, de machteloze geeft Hij macht in overvloed.
Jonge strijders worden moe en raken uitgeput, zelfs sterke helden struikelen, maar wie hoopt op de HEER krijgt nieuwe kracht: hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar, hij loopt, maar wordt niet moe, hij rent, maar raakt niet uitgeput.
Jesaja 40:28b-31
zaterdag 23 januari 2010
Perfectionisme
Juist als het me niet uitkomt ben ik perfectionistisch.
Dat is dan meestal na een onvoldoende, als ik het niet meer zie zitten maar me toch wil bewijzen.
Zoals nu..
Nouja, het cijfer viel echt reuze mee dit keer: ik had een 5,2 terwijl ik hoogstens een 2,5 verwachtte, maar toch komt het begrip perfectionisme om de hoek kijken.
Dat betekent dus tot middernacht aan een verslag of presentatie werken..
Dit eigenlijk samen met nervositeit, leerzucht en een enorme hoeveelheid motivatie.
Vooral erg gezellig voor mn ouders en broertjes die me eigenlijk heel de avond al beneden willen krijgen..
Maar het MOET af! Dat MOET gewoon.
Heel slecht natuurlijk om op je enige vrije zaterdag van de maand keihard te gaan werken aan schooldingen,
daarom blog ik nu, dan kan ik in ieder geval zeggen dat ik vandaag iets nuttigs heb gedaan. Nuttig?
Pfff.
Ik wou...
Ik wou dat ik m'n mond kon houwen,
want o, ik klets wat enden weg.
Toch blijf ik vertrouwen,
dat ik ooit iets zinnigs zeg.
ByToonHermans.
Dat is dan meestal na een onvoldoende, als ik het niet meer zie zitten maar me toch wil bewijzen.
Zoals nu..
Nouja, het cijfer viel echt reuze mee dit keer: ik had een 5,2 terwijl ik hoogstens een 2,5 verwachtte, maar toch komt het begrip perfectionisme om de hoek kijken.
Dat betekent dus tot middernacht aan een verslag of presentatie werken..
Dit eigenlijk samen met nervositeit, leerzucht en een enorme hoeveelheid motivatie.
Vooral erg gezellig voor mn ouders en broertjes die me eigenlijk heel de avond al beneden willen krijgen..
Maar het MOET af! Dat MOET gewoon.
Heel slecht natuurlijk om op je enige vrije zaterdag van de maand keihard te gaan werken aan schooldingen,
daarom blog ik nu, dan kan ik in ieder geval zeggen dat ik vandaag iets nuttigs heb gedaan. Nuttig?
Pfff.
Ik wou...
Ik wou dat ik m'n mond kon houwen,
want o, ik klets wat enden weg.
Toch blijf ik vertrouwen,
dat ik ooit iets zinnigs zeg.
ByToonHermans.
woensdag 20 januari 2010
Don't you know you're beautiful?
Vanavond hadden we op catechisatie de stelling: 'Als je gelooft dat God je geschapen heeft hoef je geen negatief zelfbeeld te hebben.' Hoe jij hierover denkt mag je zelf weten, maar bij ons in het groepje was het een beetje dubbel.
Het gras is altijd groener bij de buren. Of lijkt dat maar zo? Ga er maar eens kijken en je ziet dat dit niet het geval is. Sterker nog, het is kunstgras of het gras zou eens flink gemaaid moeten worden.. Of het onkruid had al lang weggehaald moeten worden.
We kunnen onszelf het gevoel geven dat we niet goed genoeg zijn. Niet goed genoeg, want iedere keer verpesten we het weer. En we zijn lelijk, we bereiken niets, niemand vind ons aardig en we mislukken altijd grandioos. En andere, tja, die doen het altijd beter!
Je kunt dit gevoel serieus nemen, erover piekeren, een masker opzetten en voor de buitenwereld slim, stoer of sexy zijn. Maar vanbinnen ga je kapot en rot je weg. Gewoon omdat je jezelf niet toont in de puurste vorm. En je kunt alleen jezelf zijn als je jezelf bent!
Het andere wat je kunt doen is die gevoelens negeren. Negeren van de gedachte dat een ander je lelijk vind, dat je dom bent, dat je gigantisch mislukt en dat je niet waard bent. Stop alsjeblieft met denken dat je stom, dom en lelijk bent! Word vrolijk! Geniet! Negeer! Tot de gedachte er simpelweg niet meer is, elke gedachte die haaks staat op wat je Ontwerper er van vindt, is een leugen. Want je Ontwerper vind jou een prachtig, waardevol en mooi mens! Hij heeft Zijn hele wezen in jou gelegd. Hij schiep je met een doel, een missie, een glans. Het-gras-is-groener-bij-de-buren-idee maakt die glans mat en dof. Stuur dat idee weg! Overwin! Of ga er zo aan kapot dat je een bang schepsel word, vol onzekerheid, huilerig-zijn en het altijd maar jezelf willen bewijzen voor een ander.
Don't you know you're beautiful?
Zeg het eens wat vaker tegen jezelf!
~voor mijn liefste vriendinnetje!
Het gras is altijd groener bij de buren. Of lijkt dat maar zo? Ga er maar eens kijken en je ziet dat dit niet het geval is. Sterker nog, het is kunstgras of het gras zou eens flink gemaaid moeten worden.. Of het onkruid had al lang weggehaald moeten worden.
We kunnen onszelf het gevoel geven dat we niet goed genoeg zijn. Niet goed genoeg, want iedere keer verpesten we het weer. En we zijn lelijk, we bereiken niets, niemand vind ons aardig en we mislukken altijd grandioos. En andere, tja, die doen het altijd beter!
Je kunt dit gevoel serieus nemen, erover piekeren, een masker opzetten en voor de buitenwereld slim, stoer of sexy zijn. Maar vanbinnen ga je kapot en rot je weg. Gewoon omdat je jezelf niet toont in de puurste vorm. En je kunt alleen jezelf zijn als je jezelf bent!
Het andere wat je kunt doen is die gevoelens negeren. Negeren van de gedachte dat een ander je lelijk vind, dat je dom bent, dat je gigantisch mislukt en dat je niet waard bent. Stop alsjeblieft met denken dat je stom, dom en lelijk bent! Word vrolijk! Geniet! Negeer! Tot de gedachte er simpelweg niet meer is, elke gedachte die haaks staat op wat je Ontwerper er van vindt, is een leugen. Want je Ontwerper vind jou een prachtig, waardevol en mooi mens! Hij heeft Zijn hele wezen in jou gelegd. Hij schiep je met een doel, een missie, een glans. Het-gras-is-groener-bij-de-buren-idee maakt die glans mat en dof. Stuur dat idee weg! Overwin! Of ga er zo aan kapot dat je een bang schepsel word, vol onzekerheid, huilerig-zijn en het altijd maar jezelf willen bewijzen voor een ander.
Don't you know you're beautiful?
Zeg het eens wat vaker tegen jezelf!
~voor mijn liefste vriendinnetje!
dinsdag 19 januari 2010
doorgaan
Soms wil je zo graag
dat je graager wil dan je kan
De victorie over een stap, te snel vervlogen
niet stilstaan en omkijken, maar doorgaan, doorgaan
omdat je weet dat het goed is
En het is goed.
Maar sta eens stil... Ik wil omringen met mijn armen. Nu je in mijn armen bent, weet ik dat je weet dat je hier hoort. Je mag terugkijken, doe het eens. Durf je. Kijk eens over mijn armen, terug een stuk. Door de mist zie je waar je vandaan komt. Daar kom je vandaan en je bent nu hier. Je bent er. Je mag rusten, in mijn armen rusten tot je rust hebt. Leun maar.
praat niet over straks, maar kijk terug en leun op mij.
dat je graager wil dan je kan
De victorie over een stap, te snel vervlogen
niet stilstaan en omkijken, maar doorgaan, doorgaan
omdat je weet dat het goed is
En het is goed.
Maar sta eens stil... Ik wil omringen met mijn armen. Nu je in mijn armen bent, weet ik dat je weet dat je hier hoort. Je mag terugkijken, doe het eens. Durf je. Kijk eens over mijn armen, terug een stuk. Door de mist zie je waar je vandaan komt. Daar kom je vandaan en je bent nu hier. Je bent er. Je mag rusten, in mijn armen rusten tot je rust hebt. Leun maar.
praat niet over straks, maar kijk terug en leun op mij.
maandag 18 januari 2010
papkind
Iedereen kent het.
Waarom zou ik er met een grote woordenvloed om heen draaien als het bij iedereen bekend is?
Laat ik het anders stellen, ik zou het hoogst verbazend vinden als je het niet kent.
Afhankelijk natuurlijk van het gezin waarin je bent opgegroeid.
In het ene gezin stond moeders 's ochtends voor het naar school gaan al met een lange pollepel in een grote pan te roeren, met zo'n bigsize gebloemde keukenschort. Heerlijk.
Een ding was zeker, soms was de pap niet te vreten. Sorry voor mijn grofheid, maar de heerlijke zachte pap was dan getransformeerd in iets verschrikkelijks. Dan zat er een vel op. Zo'n dik, melig, griezelig vel.
Niet dat ik het zelf heb meegemaakt, maar iedereen weet dat soort dingen nou eenmaal.
Gruwel.
En soms, soms dan was de pap goed. Perfect. Zacht, warm en met een stevige bite.
Echter in het andere gezin was Brinta niet aan de orde. Een bammetje kon je krijgen. Met hagelslag en jam en niet zeuren. Een beker melk en een appel naar school.
Zo ben ik groot geworden.
Misschien ben ik bezig met een inhaalslag, misschien ben ik weer kind aan het worden. Misschien ben ik bezig me met al die andere miljoenen kinderen te vereenzelvigen.
Want op mijn 17e kan ik eindelijk vanuit de diepste gronden van mijn hart uitroepen:
'Brinta the bomb'.
Waarom zou ik er met een grote woordenvloed om heen draaien als het bij iedereen bekend is?
Laat ik het anders stellen, ik zou het hoogst verbazend vinden als je het niet kent.
Afhankelijk natuurlijk van het gezin waarin je bent opgegroeid.
In het ene gezin stond moeders 's ochtends voor het naar school gaan al met een lange pollepel in een grote pan te roeren, met zo'n bigsize gebloemde keukenschort. Heerlijk.
Een ding was zeker, soms was de pap niet te vreten. Sorry voor mijn grofheid, maar de heerlijke zachte pap was dan getransformeerd in iets verschrikkelijks. Dan zat er een vel op. Zo'n dik, melig, griezelig vel.
Niet dat ik het zelf heb meegemaakt, maar iedereen weet dat soort dingen nou eenmaal.
Gruwel.
En soms, soms dan was de pap goed. Perfect. Zacht, warm en met een stevige bite.
Echter in het andere gezin was Brinta niet aan de orde. Een bammetje kon je krijgen. Met hagelslag en jam en niet zeuren. Een beker melk en een appel naar school.
Zo ben ik groot geworden.
Misschien ben ik bezig met een inhaalslag, misschien ben ik weer kind aan het worden. Misschien ben ik bezig me met al die andere miljoenen kinderen te vereenzelvigen.
Want op mijn 17e kan ik eindelijk vanuit de diepste gronden van mijn hart uitroepen:
'Brinta the bomb'.
zondag 17 januari 2010
Woggen
Studie Ontwijkend Gedrag vertonen; Soggen noemen ze het.
Het bestaat ook op je werk!
De klusjes waar je dus écht geen zin in hebt komen na de lunch, na de koffie, na alles wat leuker is.
Misschien tijd voor een nieuwe term:
Werk Ontwijkend Gedrag vertonen; Woggen noemen we het.
Het bestaat ook op je werk!
De klusjes waar je dus écht geen zin in hebt komen na de lunch, na de koffie, na alles wat leuker is.
Misschien tijd voor een nieuwe term:
Werk Ontwijkend Gedrag vertonen; Woggen noemen we het.
zaterdag 16 januari 2010
De schilder
op een standaard
ben ik in wording
een stap achteruit
de schilder kijkt
fluistert,
roept,
lacht verwonderd,
voldaan,
_ Geliefde!
En ik weet,
elke streek
maakt mij meer mij
totdat ik af ben heel.
ben ik in wording
een stap achteruit
de schilder kijkt
fluistert,
roept,
lacht verwonderd,
voldaan,
_ Geliefde!
En ik weet,
elke streek
maakt mij meer mij
totdat ik af ben heel.
Het is Zijn levenwerk, zie je
Abonneren op:
Posts (Atom)