Opeens was het er. Ik hoefde er niet extreem naar te verlangen. Ik hoefde er zelfs niet naar te zoeken. Ik had het wel geprobeerd, maar het liet zich niet vinden. Het was er. Plotseling. Ongemerkt was het erin geslopen. Ik werd er blij van. Het voelde goed, ik was gelukkig. Ik ging de dagen door met een glimlach op mijn gezicht. Eventjes. Ik was vrolijk. Vrolijk, maar onrustig. Want. Maar. Eigenlijk.
Maar even plotseling als het gekomen was, was het ook weer weg. Niet omdat het weg wilde, maar omdat het weg moest. Omdat ik het wilde, omdat het niet mocht. Ik zette een blokkade op, stelde een grens. Een grens tussen mijn hart en mijn verstand. Een grens met een onzichtbare bewaker ervoor. En die bewaker was mijn verstand. Ik zou de grens niet mogen passeren. Het was precies op tijd. Voordat mijn verstand en mijn hart één zouden zijn geworden en een compromis zouden hebben gesloten. Voordat het hart zou hebben overwonnen. Het hart dat de gevoelens kent. Het hart dat geen logica kent. Geen samenwerking. Het hart dat dominant is. Het hart dat geen denken kent, alleen maar gevoel. Voordat het verstand teniet zou zijn gedaan had ik het als hoofd aangesteld. Als hoofd van het hart. Om mijn denken te beheersen. Om mijn gevoel te relativeren. Mijn hart te controleren. Ik werd rustig, bleef vrolijk. Want. Maar. Eigenlijk.
Van alles waar je over waakt, waak vooral over je hart, het is de bron van je leven. Spreuken 4:23
Geen opmerkingen:
Een reactie posten