Mooie woorden schieten door mijn hoofd. Woorden van spijt en ontroering.
Er is zoveel dat ik wil zeggen, schreeuwen zelfs.
De woorden krijgen geen vorm in zinnen, het zijn losse flarden van een verhaal.
Nee, geen verhaal.
Ik vraag mij af of een gebed dat niet echt uitgesproken is ook telt?
Denk ik dit om iets te verbergen? Wat als God alleen eerlijkheid verwacht?
Kak, ik denk mijzelf in de nesten want ik weet het antwoord toch wel.
Het zijn hopeloze pogingen om God te ontwijken.
Uitgeput stop ik na een uur of twee met tobben.
Het dringt door dat ik vecht met mijn eigen gedachten.
Ik zal nooit winnen, mijn gedachten zijn onoverwinnelijk.
Als een schuldbewuste peuter buig ik mijn hoofd en zeg: ‘sorry papa.’
Het lijkt alsof ik een aai over mijn bol krijg, alles is weer goed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten