papkind

Iedereen kent het.

Waarom zou ik er met een grote woordenvloed om heen draaien als het bij iedereen bekend is?
Laat ik het anders stellen, ik zou het hoogst verbazend vinden als je het niet kent.
Afhankelijk natuurlijk van het gezin waarin je bent opgegroeid.
In het ene gezin stond moeders 's ochtends voor het naar school gaan al met een lange pollepel in een grote pan te roeren, met zo'n bigsize gebloemde keukenschort. Heerlijk.
Een ding was zeker, soms was de pap niet te vreten. Sorry voor mijn grofheid, maar de heerlijke zachte pap was dan getransformeerd in iets verschrikkelijks. Dan zat er een vel op. Zo'n dik, melig, griezelig vel.
Niet dat ik het zelf heb meegemaakt, maar iedereen weet dat soort dingen nou eenmaal.
Gruwel.
En soms, soms dan was de pap goed. Perfect. Zacht, warm en met een stevige bite.

Echter in het andere gezin was Brinta niet aan de orde. Een bammetje kon je krijgen. Met hagelslag en jam en niet zeuren. Een beker melk en een appel naar school.
Zo ben ik groot geworden.

Misschien ben ik bezig met een inhaalslag, misschien ben ik weer kind aan het worden. Misschien ben ik bezig me met al die andere miljoenen kinderen te vereenzelvigen.

Want op mijn 17e kan ik eindelijk vanuit de diepste gronden van mijn hart uitroepen:
'Brinta the bomb'.