Liefde is iets wat je overkomt en niet wat je besluit. Dat was mijn grootste les in het leven die ik geleerd had, en mijn meest slechte ervaring. Ik had een kapot huwelijk, lag in een echtscheiding en hield God voor verantwoordelijk. Er was een tijd dat ik een happy clappy christen was, inclusief Michael W Smith T-shirt en een iPod vol met Elly, Opwekking en Troost. Ik was een trotse moeder van een twee jaar oude huppelende peuter en mijn baan ging geweldig goed. De Geweldige Gelovige was niet mijn vijand, maar een vriend.
Tot mijn ex vreemd ging, ik er na drie maanden eindelijk achterkwam, mijn man het huis uit stuurde per direct, mijn zoon actief ging blowen en mijn baan er aan ging omdat ik strak stond van de stress. Mijn liefde voor God verdween als sneeuw voor de zon en ik vroeg me sterk af waar ik het allemaal aan had verdiend.
“”Waarom niet?” had de Geweldige Gelovige vanaf de kansel geroepen. Hij sprak iedereen aan maar ik voelde me persoonlijk teveel aangesproken. Zo persoonlijk dat ik dichtklapte en niemand vertelde dat ik de scheidingsprocedure al had getekend. In eerste instantie geloofde ik dat het leven maar om 1 ding draaide: God. En nu wist ik het niet meer. Geweldige Gelovigen in je nabije omgeving maken het, onbewust, niet makkelijk, hoewel het niet hun schuld is. En toch had ik een hekel aan hen omdat ze zich zo vreselijk cool, puur, zuiver voordeden. En ergens leefden ze dat ook nog op een bepaald soort manier uit ook. Ik vroeg me steeds af of dat echt was of niet. Dat stak me.
De bus was gestopt in mijn hart. Jezus kwam langs mijn stoel met een trommel koekjes. “Wil je er een?” zei Hij. Hij wist dat ik er hevig naar verlangde want de eerste hap zou een beetje vrede in mijn hart toevoegen. Een koekje van vrede. Het klinkt belachelijk maar ik moest er aan denken. Maar ik sloeg Zijn aanbod af. Zijn knappe gezicht en bruine ogen bleven me aankijken. Of ik het zeker wist. Nou, ik wist zeker van niet nee. Ik wilde dolgraag een koekje, Zijn vingers voelen en het allerliefste wilde ik dat Hij naast me kwam zitten. Maar dat deed Hij niet. Of misschien kon Hij toch echt iets van mijn voorhoofd aflezen: een nee-sticker. Misschien kon Hij de hoekjes los trekken. Maar Hij liep weer terug naar God, ging zitten en wees de Geest op het uitzicht. Het was fantastisch, terwijl de bus stil stond.
Het probleem met geloven is dat het mij iets ging kosten. Mijn huwelijk misschien, als God dan toch een beetje op die manier werkt. Weliswaar een rare manier. Op hetzelfde moment dat Jezus wegliep naar Zijn stoel, trok ik de nee-sticker van mijn voorhoofd. Ik kon het plak spul nog voelen, het trok een beetje aan mijn huid. Maar het subtiele wat ik van binnen voelde, het zelfzuchtige zelfmedelijden wat ik moest opgeven was veel nadrukkelijker.
Ik nam een besluit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten