Er heerst een volledige stilte. Het enige dat je hoort is het zoemen van de verwarming. Een schemering hangt in de kamer, twee kaarsjes branden op de tafel. Ineen gedoken zit ik op de hoek van de bank. Een klein boekje op mijn schoot, wit met oranje. De klok tikt ondertussen zachtjes verder. Af en toe sla ik een bladzijde om.
Woorden komen voorbij, veel woorden. Engelse woorden, Nederlandse woorden, Engelse zinnen met dikgedrukte woorden. Terwijl ik lees en leer neem ik zo nu en dan een slokje van de dampende thee die voor mij staat.
Engelse woorden met hun vertaling vliegen me om de oren en proberen allemaal een plekje te krijgen in mijn geheugen. De een verstopt zich wat verder weg dan de ander. Door het leren van Engels wordt mijn kennis over Nature and Environment, Crime, The law, Politics en Communication uitgebreid.
Met stiekem toch wel een beetje interesse en het idee dat ik hiermee kennis opdoe zit ik de Engelse zinnen te lezen. Ineen gedoken in een hoek van de bank en gehuld in een sfeervolle stilte. Dan kom ik bij een nieuwe bladzijde. Mijn ogen gaan voorbij aan de titel en ik lees de eerste zin. Dit komt me bekend voor. Ik sla een paar bladzijden terug en ik zie 'uitbreiding woordenschat' zien. Woorden die me herinneren aan de natuurkundeles van vandaag: het nieuwe hoofdstuk was niet zo zeer moeilijk. Het eerder geleerde werd herhaald, alleen een stukje complexer.
Op dat moment wordt de betovering verbroken. Het beeld van mijzelf als de doelgroep van dit verhaal valt in duigen. Het moet niet té moeilijk worden natuurlijk, woorden als 'complex' kent het publiek dat geïnteresseerd is in natuurkunde of Engels niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten