Lang heeft hij door een doolhof gedwaald, op zoek naar die ene goede weg. En nou staat hij daar voor die deur. Die grote, zware deur. Wat daarachter is, hij weet het niet. Hij heeft geen vermoeden, hij ziet geen enkel aanknopingspunt. Het enig dat hij zien is een grote, zware deur. Hij zucht één keer diep, kijkt nog een keer achterom. Aarzelend laat hij zijn hand naar de deur gaan en bonst op de deur. Het geluid klinkt door tot in de gangen van het uitgebreide doolhof dat achter hem ligt. Hij kan niet meer terug, met geen mogelijkheid. Weer bonst hij op de deur, twee keer. Geen antwoord. De grote, zware deur blijft gesloten. Voor hem.
De volgende dag staat hij weer voor de deur. Vol twijfel en onrust gaat hij met zijn hand naar de deur en klopt. Geen antwoord. De volgende dag staat hij, en klopt. Elke dag weer staat hij voor die grote, zware deur en klopt. Zachtjes, niet te hard. Maar vol vertrouwen dat er achter die deur iets is. Iets waardevols. Iets moois aan het einde van deze wirwar van gangen waarin slechts een enkeling de goede weg vindt. En dat is hij.
Peinzend loopt hij om het huisje heen. Bekijkt de kozijnen, de ramen, het hout. Hij kijkt door het raam naar binnen, maar krijgt telkens maar een glimp te zien. Dagenlang loopt hij daar, verkent hij het huis. Dan, plotseling, na tientallen dagen merkt hij iets op. Aan een spijker, verborgen onder de planten, hangt een dikke, zware sleutel. Hij pakt de sleutel en loopt ermee naar de deur. Het geluid waarmee de sleutel in het slot valt klinkt door tot in de gangen van het uitgebreide doolhof dat achter hem ligt. Hij draait de sleutel om.
Heel langzaam gaat de deur open.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten