inspiratie

Mijn hoofd zit vol. Honderden woorden vinden hun weg in mijn brein maar vinden geen structuur. Ze buitelen over elkaar en vechten met elkaar om voorrang. Gedachten vechten om de eerste plaats te verkrijgen. Er zit zoveel in mijn hoofd maar er komt niets uit. Mijn vingers liggen bewegingloos op het toetsenbord, te wachten op dat ene moment. Dat ene moment waarop de woorden structuur vinden en netjes in een rij gaan staan. Dat ene moment waarop de woorden betekenis krijgen en samen een zinsverband vormen. Tientallen stukjes heb ik gelezen, in me opgenomen. Een handjevol definities heb ik aan me voorbij laten gaan, maar geen ervan heeft geholpen. Telkens weer ben ik opnieuw begonnen. Een zin stond op papier, fraai gevormd met mooie woorden. Maar het gaf niet weer wat er in mijn hoofd zat. Een nieuwe zin stond op papier, mooi geschreven, taalkundig uitstekend. Maar het waren niet mijn gedachten.

Totdat ik erbij stil ging staan wat het nou eigenlijk inhoudt. Is het een helder moment in het midden van de nacht? Is het iets kleins dat je ziet, iets wat je opvalt, iets bijzonders? Is het een moment uit een film, is het een liedje? Is er een fluitje dat ervoor zorgt dat de woorden netjes in een rij gaan staan? Er is geen specifieke definitie te noemen. Van Dale noemt het bezieling, maar wat is bezieling? In gesprek probeerde ik uit te leggen wat mijn mogelijke definitie was. Met het moment dat ik het ging definiëren, was het er. Dat ene moment. Het moment waarop de woorden in mijn hoofd betekenis kregen en structuur vonden. Het moment waarop de gedachten en woorden in mijn hoofd een relatie kregen met de werkelijkheid. Er was een connectie. En met die connectie was het er. Het moment van inspiratie.