Ik ben zeker geen etiquettefreak, maar een beetje tafelmanieren vind ik wel prettig. Eigenlijk de gewone dingen: niet met je handen eten, niet heel de tijd op het bord van een ander kijken, onhoorbaar en rustig eten en drinken. Zaterdag moest ik oppassen. Maar met 5 kinderen (waarvan 2 die liever niet hebben dat ik kom omdat ze zelf wel denken orde te kunnen houden, en 3 die überenthousiast zijn dat ik er ben) is dat een beetje lastig.
De drie jongens zijn -met volle mond uiteraard- druk in gesprek over de Romeinen. Allerlei Asterix-en-Oberlix-achtige taferelen komen langs. 'Ja, en wist je dat de Romeinen met hun rechterhand eten en met hun linkerhand hun kont afvegen?' Ik verslik me in een slok thee. Bleeh! Nee, dat wist ik niet en ik wil het niet weten oo, en houd onmiddelijk op met die vieze praatjes onder het eten!
Links van mij zitten twee meisjes uit groep 4 en 6. De jongste zit naast mij en doet haar uiterste best om met mes en vork haar pannenkoek op te rollen. En ze doet dat met een rust en precisie waar we allemaal een puntje aan kunnen zuigen. De oudste is daar iets minder rustig in, maar ook zij eet keurig met mes en vork.
Alleen, ze is verkouden en weigert om haar hand voor haar mond te doen als ze moet hoesten of niezen. Als ze hoest, zwermen de bacillen bij horden om je oren. 'Doe je hand voor je mond als je hoest', zeg ik. Dat brengt de meisjes op het idee om ook deel te nemen aan de viese-praatjes-conversatie. 'Lianne, op school ging Nick ook hoesten en hij had zijn hand niet voor zijn mond en toen lag de hoest van Nick helemaal bij de stoel van Anne.' Ik ben nogal visueel ingesteld en zie voor me hoe een klodder virussen uit de mond van Nick met een boogje door de klas zweeft en bij de stoel van Anne op de grond uiteen spat. Misselijkmakend gewoonweg. Ik val uit mijn rol en vergeet mijn voornemen om altijd en ten allen tijde ACBN (Algemeen Christelijk Beschaafd Nederlands) te praten. 'Getsiederrie, wat verselijk vies. En nu gaan we alleen nog maar over normale dingen praten. Klaar! Geen vieze praatjes meer.'
Na deze gezaghebbende woorden valt het even stil. De jongste van 5 is te goeder trouw en doet een serieuze poging om het gesprek een andere wending te geven. 'Mijn vader weet een heel leuk rijmpje, hoor maar: 'Het paard van Sint viel van het dak - in de paardenkak.'
Ik geef het op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten