Dag januari

Dag januari,

Eenendertig keer gaan slapen en wakker worden.
Eenendertig keer bidden, of het vergeten
Eenendertig keer de trouw pakken, mijn fietssleutel zoeken en hem vinden.
Eenendertig dagen lang tegen een met duivenkak besmeurde ruit kijken.
Eenendertig keer het journaal zien, behalve zondag.
Eenendertig keer uit Jesaja lezen, of alleen het dagboekstukje.

Vier feestjes, drie keer sporten, een keer oud en nieuw, honderdduizend zoenen op mijn wang, en een op mijn mond.
Honderd keer mijn wang wassen.
Drie keer scrubben
Eenendertig keer met olaz mijnw ang insmeren.
Negenennegentig keer mn lippen met een laag labello bedekken en negen dagen sneeuw of ijs.
Vier nieuwe boeken gekregen en er zo'n zeven gelezen.

Drieëntachtig smsjes, waarvan achtenzeventig van een vriendin.
Of ik mee ga winkelen, en dat ga ik, vier keer.
Veertig foto's, waarvan dertig stralend, gek genoeg.
Twinig nieuwe hyvespagina's vol met negenennegentig krabbels.
Ik vind er tien leuk, maar heb ze wel allemaal verwijderd.
Zes nieuwe mensen op MSN, eenendertig dagen op MSN, waarvan twaalf dagen online weergegeven.

Vijf belangrijke keuzes en een groot verlangen.

Of het alsjeblief snel lente mag worden.

Dag januari, je duurde wel erg lang dit jaar.

i'll wait for you to take my hand.

Zijn brede glimlach en de geïnteresseerde blik in zijn ogen waren haar gelijk opgevallen. Ze had hem onopvallend geobserveerd. Toen, plotseling had hij haar aangesproken: 'Hey, ben je nieuw hier?' Ze was geschrokken, had niet in zijn ogen durven kijken. Verlegen had ze haar ogen neergeslagen en nauwelijks merkbaar had ze geknikt. En toen kon ze de verleiding niet weerstaan. Ze keek omhoog, recht in die prachtige ogen die zoveel belangstelling weergaven. Ze had heel even verlegen naar hem gelachen, vervolgens had ze iets gestotterd en was weggelopen. En nu is het alweer bijna weekend. Ze heeft niet met hem durven praten. En dat terwijl hij zoveel pogingen heeft gedaan.

Een beetje teneergeslagen loopt ze naar buiten. Ze duikt diep weg in haar jas. Het is ijskoud buiten. Ze kijkt om zich heen. Een landschap bedekt met sneeuw, op het water van het slootje een laag ijs. Ze ziet het. Een ondeugend lachje komt op haar gezicht. Langzaam loopt ze naar de oever van het slootje, en gaat met haar voet op het ijs staan. Heel even staat ze, maar dan breekt het ijs onder haar. Haar andere voet glijdt langzaam weg van de oever. Heel even raakt ze in paniek, maar een sterke hand omvat de hare. Ze wordt naar boven getrokken. Als ze weer met beide benen op de grond staat, kijkt ze omhoog. Recht in die prachtige ogen. Pretlichtjes verschijnen erin als hij zegt: 'Ik neem aan dat het ijs nu gebroken is?

Voor als je tussen de toetsstof de toetsen niet meer ziet...

Een eeuwige God is de HEER, Schepper van de einden der aarde.
Hij wordt niet moe, Hij raakt niet uitgeput, Zijn wijsheid is niet te doorgronden.
Hij geeft de vermoeide kracht, de machteloze geeft Hij macht in overvloed.
Jonge strijders worden moe en raken uitgeput, zelfs sterke helden struikelen, maar wie hoopt op de HEER krijgt nieuwe kracht: hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar, hij loopt, maar wordt niet moe, hij rent, maar raakt niet uitgeput.
Jesaja 40:28b-31

Perfectionisme

Juist als het me niet uitkomt ben ik perfectionistisch.
Dat is dan meestal na een onvoldoende, als ik het niet meer zie zitten maar me toch wil bewijzen.
Zoals nu..
Nouja, het cijfer viel echt reuze mee dit keer: ik had een 5,2 terwijl ik hoogstens een 2,5 verwachtte, maar toch komt het begrip perfectionisme om de hoek kijken.
Dat betekent dus tot middernacht aan een verslag of presentatie werken..
Dit eigenlijk samen met nervositeit, leerzucht en een enorme hoeveelheid motivatie.
Vooral erg gezellig voor mn ouders en broertjes die me eigenlijk heel de avond al beneden willen krijgen..
Maar het MOET af! Dat MOET gewoon.
Heel slecht natuurlijk om op je enige vrije zaterdag van de maand keihard te gaan werken aan schooldingen,
daarom blog ik nu, dan kan ik in ieder geval zeggen dat ik vandaag iets nuttigs heb gedaan. Nuttig?
Pfff.
Ik wou...
Ik wou dat ik m'n mond kon houwen,
want o, ik klets wat enden weg.
Toch blijf ik vertrouwen,
dat ik ooit iets zinnigs zeg.
ByToonHermans.

Don't you know you're beautiful?

Vanavond hadden we op catechisatie de stelling: 'Als je gelooft dat God je geschapen heeft hoef je geen negatief zelfbeeld te hebben.' Hoe jij hierover denkt mag je zelf weten, maar bij ons in het groepje was het een beetje dubbel.
Het gras is altijd groener bij de buren. Of lijkt dat maar zo? Ga er maar eens kijken en je ziet dat dit niet het geval is. Sterker nog, het is kunstgras of het gras zou eens flink gemaaid moeten worden.. Of het onkruid had al lang weggehaald moeten worden.
We kunnen onszelf het gevoel geven dat we niet goed genoeg zijn. Niet goed genoeg, want iedere keer verpesten we het weer. En we zijn lelijk, we bereiken niets, niemand vind ons aardig en we mislukken altijd grandioos. En andere, tja, die doen het altijd beter!
Je kunt dit gevoel serieus nemen, erover piekeren, een masker opzetten en voor de buitenwereld slim, stoer of sexy zijn. Maar vanbinnen ga je kapot en rot je weg. Gewoon omdat je jezelf niet toont in de puurste vorm. En je kunt alleen jezelf zijn als je jezelf bent!
Het andere wat je kunt doen is die gevoelens negeren. Negeren van de gedachte dat een ander je lelijk vind, dat je dom bent, dat je gigantisch mislukt en dat je niet waard bent. Stop alsjeblieft met denken dat je stom, dom en lelijk bent! Word vrolijk! Geniet! Negeer! Tot de gedachte er simpelweg niet meer is, elke gedachte die haaks staat op wat je Ontwerper er van vindt, is een leugen. Want je Ontwerper vind jou een prachtig, waardevol en mooi mens! Hij heeft Zijn hele wezen in jou gelegd. Hij schiep je met een doel, een missie, een glans. Het-gras-is-groener-bij-de-buren-idee maakt die glans mat en dof. Stuur dat idee weg! Overwin! Of ga er zo aan kapot dat je een bang schepsel word, vol onzekerheid, huilerig-zijn en het altijd maar jezelf willen bewijzen voor een ander.

Don't you know you're beautiful?
Zeg het eens wat vaker tegen jezelf!

~voor mijn liefste vriendinnetje!

doorgaan

Soms wil je zo graag
dat je graager wil dan je kan
De victorie over een stap, te snel vervlogen
niet stilstaan en omkijken, maar doorgaan, doorgaan
omdat je weet dat het goed is

En het is goed.

Maar sta eens stil... Ik wil omringen met mijn armen. Nu je in mijn armen bent, weet ik dat je weet dat je hier hoort. Je mag terugkijken, doe het eens. Durf je. Kijk eens over mijn armen, terug een stuk. Door de mist zie je waar je vandaan komt. Daar kom je vandaan en je bent nu hier. Je bent er. Je mag rusten, in mijn armen rusten tot je rust hebt. Leun maar.

praat niet over straks, maar kijk terug en leun op mij.

papkind

Iedereen kent het.

Waarom zou ik er met een grote woordenvloed om heen draaien als het bij iedereen bekend is?
Laat ik het anders stellen, ik zou het hoogst verbazend vinden als je het niet kent.
Afhankelijk natuurlijk van het gezin waarin je bent opgegroeid.
In het ene gezin stond moeders 's ochtends voor het naar school gaan al met een lange pollepel in een grote pan te roeren, met zo'n bigsize gebloemde keukenschort. Heerlijk.
Een ding was zeker, soms was de pap niet te vreten. Sorry voor mijn grofheid, maar de heerlijke zachte pap was dan getransformeerd in iets verschrikkelijks. Dan zat er een vel op. Zo'n dik, melig, griezelig vel.
Niet dat ik het zelf heb meegemaakt, maar iedereen weet dat soort dingen nou eenmaal.
Gruwel.
En soms, soms dan was de pap goed. Perfect. Zacht, warm en met een stevige bite.

Echter in het andere gezin was Brinta niet aan de orde. Een bammetje kon je krijgen. Met hagelslag en jam en niet zeuren. Een beker melk en een appel naar school.
Zo ben ik groot geworden.

Misschien ben ik bezig met een inhaalslag, misschien ben ik weer kind aan het worden. Misschien ben ik bezig me met al die andere miljoenen kinderen te vereenzelvigen.

Want op mijn 17e kan ik eindelijk vanuit de diepste gronden van mijn hart uitroepen:
'Brinta the bomb'.

Woggen

Studie Ontwijkend Gedrag vertonen; Soggen noemen ze het.

Het bestaat ook op je werk!
De klusjes waar je dus écht geen zin in hebt komen na de lunch, na de koffie, na alles wat leuker is.

Misschien tijd voor een nieuwe term:
Werk Ontwijkend Gedrag vertonen; Woggen noemen we het.

De schilder

op een standaard
ben ik in wording
een stap achteruit
de schilder kijkt
fluistert,
roept,
lacht verwonderd,
voldaan,
_ Geliefde!

En ik weet,
elke streek
maakt mij meer mij
totdat ik af ben heel.

Het is Zijn levenwerk, zie je

Ode aan Lizette van de balie bij de ortho!

'Hoi, ik ben Naomi en ik begreep dat de buis van een slotje afgebroken was?'
'Ja, dat klopt.'
Ze kijkt en schudt haar hoofd.
'Was je eergisteren naar de ortho geweest? Wie heeft je toen geholpen?'
'Zo'n stageloper met rooie krulletjes.'
'Okee, die mag dan wel eens even in zn boeken kijken, want hij heeft het helemaal verkeerd gedaan.'
'Wat is er dan mis met mn beugel?'
Ze zegt dat veel elastiekjes verkeerd zitten. Ze plakt een nieuw slotje op mn kies, vervangt alle elastiekjes, trekt de draad nog even goed aan en draait wat aan een draad. Ze kijkt heel mn mond goed na, want (zo zegt ze zelf) is ze bang dat de stageloper het niet goed heeft gedaan.
'Zo, het is weer gebeurd, je kunt je weer afmelden bij Lizette.'

'Kan ik je helpen?'
'Ja, ik moet me afmelden.'
'Lianne was het hè. Huh, je was hier gisteren toch ook?'
'Ja, eergisteren was ik hier, maar ja, een buis was afgebroken.'
'O ja, met die kies rechts achterin zeker. Die was echt gammel. Maar je moest je afmelden. Wanneer was je ook alweer geboren? Zes ... '
'Zes januari '93.'
'Doei, tot over 4 weken!'

En dat is nou zo leuk aan de ortho! Ze weten daar gewoon mn naam. Niet dat ik 100x bel, of 100x terug moet komen omdat ik mn beugel zo vaak sloop, maar ik denk wel dat ik er al minstens 100x geweest ben, want ik hoorde vanmiddag dat mijn eerste consult in 2002 was.. Pfff. ik vind dat het al lang genoeg duurt!

Frustratie?

'Goedenmiddag, met orthodontist Kraal, u spreek met X'.
'Hoi, met Lianne. De buis van een slotje ligt in 2 stukken op de tafel.'
'Wat is je geboortedatum?'
'zes-een-drieënnegentig'
'Ben je Lianne?'
'Ja-ha!'
'Wat is er aan de hand?'
'De buis van een slotje ligt in 2 stukken op tafel. Zucht.'
'En hoe komt dat zo?'
'Omdat meneer de ortho eergisteren geen zin had om hem te laten vervangen.'
'Oh'.

Stilte.

'En nu?'
'Nou, ik zou graag willen dat het weer gemaakt werd, want mn tandvlees gaat bloeden als ik eet.'
'Je klinkt een beetje gefrustreerd.'
'Laat dat beetje maar weg.'
'Kun je vanmiddag om 2 uur?'
'Ja, tuurlijk.. ' liever niet maargoed.
'Tot ziens.'
'Tot vanmiddag.'

Ik baal ik baal ik baal! Dat slotje zat al 5 maanden los, maar meneer de ortho vond het niet nodig om het te vervangen. Eergisteren ging stageloper meneer de tandartsassisent in spe er ook nog eens keihard tegen aan met een tangetje, en toen brak het bijna af. Ik vroeg toen of het nu eindelijk eens vervangen kon worden, maar nee hoor. Dat was niet nodig.
En nu 'opeens' wel..?
Zucht.

Tafelmanieren

Ik ben zeker geen etiquettefreak, maar een beetje tafelmanieren vind ik wel prettig. Eigenlijk de gewone dingen: niet met je handen eten, niet heel de tijd op het bord van een ander kijken, onhoorbaar en rustig eten en drinken. Zaterdag moest ik oppassen. Maar met 5 kinderen (waarvan 2 die liever niet hebben dat ik kom omdat ze zelf wel denken orde te kunnen houden, en 3 die überenthousiast zijn dat ik er ben) is dat een beetje lastig.

De drie jongens zijn -met volle mond uiteraard- druk in gesprek over de Romeinen. Allerlei Asterix-en-Oberlix-achtige taferelen komen langs. 'Ja, en wist je dat de Romeinen met hun rechterhand eten en met hun linkerhand hun kont afvegen?' Ik verslik me in een slok thee. Bleeh! Nee, dat wist ik niet en ik wil het niet weten oo, en houd onmiddelijk op met die vieze praatjes onder het eten!

Links van mij zitten twee meisjes uit groep 4 en 6. De jongste zit naast mij en doet haar uiterste best om met mes en vork haar pannenkoek op te rollen. En ze doet dat met een rust en precisie waar we allemaal een puntje aan kunnen zuigen. De oudste is daar iets minder rustig in, maar ook zij eet keurig met mes en vork.
Alleen, ze is verkouden en weigert om haar hand voor haar mond te doen als ze moet hoesten of niezen. Als ze hoest, zwermen de bacillen bij horden om je oren. 'Doe je hand voor je mond als je hoest', zeg ik. Dat brengt de meisjes op het idee om ook deel te nemen aan de viese-praatjes-conversatie. 'Lianne, op school ging Nick ook hoesten en hij had zijn hand niet voor zijn mond en toen lag de hoest van Nick helemaal bij de stoel van Anne.' Ik ben nogal visueel ingesteld en zie voor me hoe een klodder virussen uit de mond van Nick met een boogje door de klas zweeft en bij de stoel van Anne op de grond uiteen spat. Misselijkmakend gewoonweg. Ik val uit mijn rol en vergeet mijn voornemen om altijd en ten allen tijde ACBN (Algemeen Christelijk Beschaafd Nederlands) te praten. 'Getsiederrie, wat verselijk vies. En nu gaan we alleen nog maar over normale dingen praten. Klaar! Geen vieze praatjes meer.'

Na deze gezaghebbende woorden valt het even stil. De jongste van 5 is te goeder trouw en doet een serieuze poging om het gesprek een andere wending te geven. 'Mijn vader weet een heel leuk rijmpje, hoor maar: 'Het paard van Sint viel van het dak - in de paardenkak.'

Ik geef het op.

heaven

but in my mind's eye
I can see a place
where Your glory fills
every empty space
all the cancer is gone
every mouth is fed
and there's no one left
in the orphans' bed
every lonely heart
finds their one true love
and there's no more goodbye
and no more not enough
and there's no more emeny
no more

lyrics: heaven is the face
steven curtis chapman

ik heb U nodig

God,

neem mijn stem over als ik haper en probeer
en leidt mijn ogen naar de waarheid
vul mijn hoofd met rust waar gedachten rennen en botsen en verwarren
en verplaats mijn voeten naar de plaats waar ik niet heen durf zonder U

Ik zal er zijn

ik heb U nodig

Ik ben er

aankomst

De ogen naar voren,
je rug niet gebogen.
Krachtige stappen,
een keuze genomen.

De hoop niet verloren,
de handen naar boven.
Tijd gaat verder
dan adem en dromen.

Jij maakt een keus
en leeft bewust, voorgenomen.
Je haalt nog uit
om bij de eindstreep te komen.

Jouw hartslag staat stil,

je bent aangekomen.


vanavond is een cliënt van m'n werk overleden. hij wist de laatste weken dat hij veilig was in de handen van God, dat hij niet verder hoefde te leven. hij was moe, moe van het leven, van de sleur van het leven. hij wilde naar Huis. afgelopen zondag had ik nog een gesprek met hem, dus het was wel heavy om te horen dat hij er niet meer is. maar hij is Thuis.

mobielloos

Ik ben mn mobiel kwijt. Nouja, niet echt kwijt, want hij ligt bij mn nicht, maar die woont aan de andere kant van zuidholland.
Ik hou mezelf al 6 dagen voor dat dit mobielloos zijn zeker vele voordelen heeft:

1. Als ik een geluidje hoor kan ik relaxen in het feit dat het niet de mijne is.
2. Ik word niet gestoord. Nooit, door niemand en vooral niet door mijn werk.
3. Ik spreek niemand, behalve de mensen die ik wil spreken.
4. Ik ga nu vast niet heel erg over mn abonnement heen, dus dat scheelt weer. =)

Maar aan de andere kant:
1. Het lijkt alsof niemand aan je denkt. Voor jou geen smsje om 7 uur met: 'Lekker geslapen?'
2. Je spreekt niemand, behalve de mensen die je toch al heel de week ziet.
3. Je hebt geen wekker.
4. Je kan niet even snel iets melden. Iets moois, iets naars, vertraging...
5. Zodra je de deur uit bent, voel je je Robin Crusoe, maar dan een vrouw. Oftewel: Completely alone en aan jezelf overgeleverd.
6. Je kunt je highscore niet verbeteren.

Hmmm..
btw. ik kwam net dit tegen.
Amazing: http://www.tangle.com/view_video?viewkey=139343c1484df7a1e30a

genieten

Ik kijk naar de hemel en denk.
De tijd vliegt,
maar ik geniet.
We worden verwend
met een dagje herfst,
met een vleugje zon.

chagrijnig.

Ik zat net bij NLT en toen was ik chagrijnig. Meneer H vindt 'internetten onder de les' niet zo'n geweldig idee, dus stiekem bloggen zat er niet echt bij. Toch had ik een beginnetje gemaakt, en ik schrijf hem nu even verder. ;)

Ik ben ontzettend chagrijnig. Iedereen en alles is onzettend stom. En jij al helemaal!
Daarom heb ik mezelf net maar even goed verzorgd. Ik heb een chocoladebroodje op (aanrader trouwens), en 3 boterhammen en cup-a-soup naar binnen gewerkt. Nu ben ik nogsteeds chagrijnig, maar ik heb in ieder geval geen honger meer! Ik ben nogwel moe, en dat is stom!
Het is inmiddels kwart voor 2 en ik snap nogsteeds niets van NLT. maar goed.. Ik ben toch al chagrijnig, dit kan er ook nog wel bij.
Tussendoor gebeuren er ook wel leuke dingen, want ik kreeg mn eerste echte te-laat-briefje. Maar ik ben chagrijnig, dus dat briefje is stom, en dat mens van de absentenadministratieverzuimcoördinatorachtiggedoe is stom. Er is dus niets leuk. Alles is vooral heel erg stom! Zo kreeg ik vanmorgen in de pauze een roombroodje naar mn hoofd gegooid. Dus mijn bad-worse-worst haar was nog meer bad-worse-worst geworden. En straks ga ik naar huis en wil ik douchen, maar dat kan niet. Zo moet ik bijvoorbeeld nog koken. Bah! En dan een bio-pta leren. Bah! En dan moet ik ook nog eens door het donker naar mn oma fietsen. Bah! En daar zijn dan allemaal leuke, gezellige mensen bij elkaar. Bah. En het is koud. Bah!
bleh bleh bleh bleh bleh bleh bleh! :-|
Oohhh, wat is het heerlijk om chagrijnig te zijn! =)

na afloop van de les snapte ik NLT, toen was mn chagrijnigzijn in 1x weg! =)
en het feit dat ik hier thuis wel op youtube en hyves kan maakt ook veel goed:)

reincarnatie

In dit leven ben ik een vrouw,
maar in mij volgende leven kom ik terug als beer.
Als je een beer bent, mag je winterslaap houden.
Je doet 6 maanden niets anders dan slapen.
Dat lijkt me wel wat.
Voordat je winterslaap gaat houden, moet je je weken lang volproppen met eten.
Dat lijkt me ook wel wat.
Als je berin bent, baar je baby's (die zo groot als kastanjes zijn) terwijl je slaapt.
Als je wakker wordt zijn het gedeeltelijk opgegroeide schattige lieve babybeertjes.
Dat lijkt me helemaal wel wat.
Als mamabeer weet iedereen dat met jou niet te sollen valt.
Je mept iedereen die je kids lastig valt,
en als je kids uit het gareel lopen, mep je hen ook.
Dat lijkt me ook wel wat.
Als je beer bent, dan verwacht je partner dat je grommend wakker wordt,
hij verwacht dat je harige benen hebt,
en hij verwacht dat je zwaar overgewicht hebt.
Yep, ik kom terug als beer!

*ook al geloof ik echt NIET in reïncarnatie, toch istie zeker leuk genoeg om op blogspot te zetten!

bodybuilder

Mijn benen, armen en rug zijn in tijden niet zo gespierd geweest als nu. Geef me een trappenhuis en ik loop hem moeiteloos op en af. Met handen vol zware dozen? Geen probleem! Met hakken? Prima. Dat lukt ook nog wel. Ongelijke treden? Doen we effe. Wenteltrappen waar je duizelig van wordt? Makkie! In noodtempo? Graag! Drie dagen achter elkaar, de hele dag door? Eitje. Mn benen doen het automatisch en mn armen zijn wel gewend. Mevrouw X op bed leggen? Ja tuurlijk. Is de opstalift buiten gebruik? Ik ren wel even naar de andere kant van het gebouw. Wil mevrouw Y rechtop zitten in bed? Ik til wel even. Makkie! En, geef mij maar de pieper, ik ga wel naar de bel. Ga jij maar rapporteren.

Moraal van het verhaal: Als je een topconditie wilt, wordt dan oproepkracht en zorg dat het op je eigen gang rustig is zodat je het hele zorgcentrum in een paar uur al 4 keer bekeken hebt.

welterusten....
Ik hoop dat ik geen nachtmerries krijg van de gedachte dat ik volgende week zondag precies zo'n zelfde dienst heb...

feest

Ik ben aan het oppassen.

en het is feest.

Niet zomaar feest, maar heel bijzonder feest,

want er staan 2 mono-puddinkjes in de koelkast.

En we eten straks pizza. Dus dubbelop feest.

Maar het meeste feest komt toch wel van de pudding.

Want mona viert feest,

en ik denk dat wij straks ook heel erg feest vieren.

waarbij 2 kindjes trots getooid met monapuddingbakje-hoedjes door de kamer lopen.

draag mij

draag mij
verder
draag mij
waar
niemand
mij meer kan dragen

draag mij
verder
draag mij
als mijn dagen vol zijn
van
geleefd leven

draag mij
verder
op de dag
die niemand kent
als men van ons zegt:
hoort ze nog
ziet hij nog

op de dag dat
men hoopt
dat alle pijn
voorbij zal zijn

draag mij
waar U alleen nog dragen kunt.

gelukkig

Geluk is maar iets geks. De ene week kan ik nog denken dat ik enorm burn out ben en anders toch op z'n minst lichtelijk depressief en overwerkt. Het volgende moment besef ik dat ik de gelukkigste vrouw ter wereld moet zijn. Het ene moment heb ik nergens zin in, ben ik niet vooruit te branden, lijkt m'n bed 's morgens minstens drie graden warmer en de rest van mijn kamer minstens vijf graden kouder dan anders, slaap ik uit tot ik geen goedemorgen meer kan (en hoef te) zeggen en meer van dat soort dingen. Het volgende moment bruis ik van energie en kan ik bergen verzetten. (bergen herfstbladeren wel te verstaan, heeft een leuk effect trouwens) Dan kom ik een kwartier te vroeg op m'n werk omdat ik zo hard gefietst heb en is niets me teveel.
Vanwaar nou dat enorme contrast? Heeft het alleen met mijzelf te maken? Of ook met mijn omgeving? Met het weer en de tijd van het jaar? Of toch gewoon met de tijd van de maand? Het is vaag en ongrijpbaar, maar ik geniet ervan! Want op dit moment gaat het net weer omhoog, de piek op! Gelukkig wel!

ik baal van hyves

Wat is dat toch?
Al die instantcommunicatie,
niks meer face-to-face.
Laat een berichtje achter,
een krabbel
of respecteer.
Bekijk een foto
zo herken ik je weer.
Handig is het wel,
alleen misschien wel te gemakkelijk.

Zo laat je snel het moment
om even langs te gaan,
even echt te praten,
de tijd nemen
om ook echt te luisteren,
om iemand te blijven kennen,
voorbij gaan..
in een adem.

a ton of motivation please?!

'Hello, can I help you?'
'Yes, I would like to have a ton of motivation please.'
'I'm sorry miss. I'm afraid we don't sell motivation. Maybe you can find it... eehm... I actually have no idea where you can find motivation! I'm sorry. Good luck!'
'Yes, thanks a lot...'

(goeoeoed. Als dít geen studieontwijkendgedrag is, dan weet ik het ook niet meer. Het gaat echt al een week zo, en als ik binnenkort geen motivatie en doorzettingvermogen ga vinden, ga ik echt al die pta's in de tentamenweek verpesten (net als die 2 pta's van afgelopen week!) en dan slaag ik tuurlijk niet dit jaar).

Pff. 'tgaatnietzolekker! =S


edit: ik had een 8.5 voor pta nederlands, dus ik denk dat het juist niet slecht gaat, maar ik moet wel gaan leren binnenkort.. ;)

drukdrukdruk.

Wees stil
Mijn dochter
en weet
dat Ik
God ben



Ik weet het Heer,
maar laat me stil zijn...

beter

Ik vecht
tegen de gedachtes dat ik
het niet kan.
Het kwelt me.
Zij kan het beter.
Al mijn hele leven lang
kan zij het beter.
Waarom doe ik het dan?
Tevreden zijn
kost me meer
dan zien wat écht beter kan.

aanwezigheid

Door alles heen hoort Hij mijn stem
Ik hoor Hem niet,
maar ik weet: Hij is.
Zelfs als ik zuchtend
mijn hart overstem,
zal het Hem niet ontgaan
wat ik denk.

discussie?

no doubt
about it
God rules
always had
always will

end of discussion!
no discussion!

:)

herfstdepressie

Herfst..
Herfst is als afwassen,
als muggen,
als ontroerendgoedbelasting
of gezeik over de economie.
Het zal vast wel ergens goed voor zijn,
maar voor mij hoeft het allemaal niet.

't Is ook wel een mooi jaargetijde,
maar ik kan er volgens mij niet zo goed tegen! :S
Ik krijg de hik,
word verkouden
en kan niet slapen.

Maar binnenkort is het winter! (:

een psalm van David. en van mij.

Schep in mij, God, een hart dat leeft in 't licht,
geef mij een vaste geest, die diep van binnen
zonder onzekerheid U blijft beminnen.
Verwerp mij niet van voor Uw aangezicht.
Ontneem mij niet Uw Heil'ge Geest, o God,
laat in Uw heil mijn hart zich nu verblijden,
en richt geheel mijn wil op Uw gebod,
dat zal ik zondaars op Uw wegen leiden.

Psalm 51:5, nieuwe berijming.

regen

het tikt op mijn raam
ik staar ernaar
eerst een drup
dan een stroompje

ik volg het tafereel
keer op keer
totdat het op is
en mijn hart leeg is

laksheid!

Dit is weer zo'n dag
ik heb werkelijk geen zin om ook maar iets te gaan doen!
Ik loop al de hele dag met een papiertje in mn kontzak
waarop staat wat ik vandaag nog moet gaan doen.
Herbarium in elkaar zetten, scheikunde-PTA leren, een hoofdstukje natuurkunde maken...
Ik weet het ook wel uit mn hoofd
maar ik weiger om dat papiertje uit m'n kontzak te halen!
Om mezelf eraan te herinneren dat ik het vandaag echt moet doen.
Zo gaat de dag door
tot het eind
en dan kom ik erachter
dat ik het toch maar beter wel had kunnen doen.
nouja.
pech.